عنوان کلی اینجا قرار میگیرد
عنوان اینجا قرار می گیرد
متن توضیح اینجا قرار می گیرد
تماس با گروه ناب
ایمیل:info@nabcg.com
تلفن:88757859-88758011

برنامه ریزی احتیاجات منابع

برنامه ریزی احتیاجات منابع، کلی ترین و بلندمدت ترین تصمیم گیری در برنامه ریزی ظرفیت است. انجمن کنترل تولید و موجودی های امریکا برنامه ریزی احتیاجات منابع را این گونه تعریف کرده است: " فرآیند ایجاد، اندازه گیری و تنظیم حدود ظرفیت در یک افق زمانی بلند مدت". برنامه ریزی احتیاجات منابع به طور معمول مبتنی بر برنامه تولید ادغامی است. در واقع پس از آنکه برنامه تولید ادغامی ایجاد گردید، یک بررسی بر روی میزان منابع تولیدی مورد نیاز برای اجرای آن صورت گرفته تا بتوان میزان نفر- ساعت نیروی انسانی، ماشین آلات و میزان مواد اولیه را جهت تامین آن ها در طول افق برنامه ریزی تامین نمود. و در طی فرایند برنامه ریزی احتیاجات منابع داده های سالیانه، فصلی و ماهیانه برنامه تولید ادغامی به احتیاجات کلی ظرفیت همانند نفرساعت های (ساعات نیروی کار) ناخالص و ماشین ساعت ها تبدیل می گردند. برنامه ریزی منابع یکی از مسئولیت های مدیریت ارشد بوده که به تعیین سطوح کلی و بلند مدت ظرفیت منتج می گردد.

برنامه ریزی احتیاجات منابع تغییر در نیروی انسانی، کارخانه، تجهیزات سرمایه ای، طراحی محصول و سایر امکانات که حذف و تهیه آنها زمان زیادی را می طلبد، در برمی گیرد. درصورتی که یک برنامه منبع جهت تطابق با برنامه تولید ادغامی قابل تغییر نباشد، تغییر برنامه تولید ادغامی اجتناب ناپذیر است. هر دو برنامه سطوح و محدویت های تولید را تنظیم می کنند. اگر برنامه های مذکور واقع گرایانه باشند، عملکرد سربرنامه تولید تضمین می گردد. افق زمانی برنامه ریزی احتیاجات منابع باید حداقل برابر با پیش زمان تدارک منابع بوده و از عمر اقتصادی دارایی ها فراتر رود.

برنامه ریزی احتیاجات منابع ممکن است برنامه های استراتژیک همانند تاسیس یک کارخانه جدید، توسعه کارخانه فعلی و یا قراردادهای بلند مدت با تامین کنندگان برای تهیه مواد اولیه، نیروی کار ، انرژی، خرید و پیاده سازی سیستم های اطلاعاتی جدید را نیز در برگیرد. این تصمیمات بایستی با برنامه های استراتژیک مالی و بازاریابی تطابق داشته و تاثیرات عمده ای بر روی موفقیت کارخانه در طولانی مدت داشته باشد. تصمیماتی که در این سطح از سلسله مراتب برنامه ریزی اتخاذ می گردد برنامه های تولید سطوح پایین تر و زمان بندی های عملیاتی را محدود می سازد؛ این عمل بواسطه مشخص گردیدن حداکثر ظرفیت کارخانه صورت می پذیرد.